Wspaniały powrót odnowionych figur
W sobotę 6 grudnia w czasie Mszy św
po wielu latach nieobecności
powróciły odnowione anioły!
|
|
Zdjęte za czasówksiędzaDominiczka leżały na strychu potem w drewutni - szopie, (dobrze, że ich nie spalono), aż Maciej Dominikowski zlitował się nad nimi i bardzo, bardzo zniszczone zabrał do siebie. Przedtem zdobiły kościół, wisiały na ścianie między prezbiterium a nawą. W końcu mało kto pamiętał, że one tam były, dopiero stare zdjęcia przypomniały o nich. Na tych przedwojennych wisiały one z tyłu w węższej części nawy, bliżej chóru.Dobrze byłoby- mówił do nas Maciej, odnowić je.Są stare, bardzo stare i mają swój urok -dodawaliśmy. Pani Iwona Walent przypomniała sobie, że ksiądz Dominiczak zaczynał coś przy nich robić.Któregoś roku, dwa może trzy lata temu w swoich wędrówkach po okolicy spotkaliśmy turystę. W rozmowie okazało się, że mieliśmy dużo wspólnych tematów. Normalną koleją rzeczy rozstaliśmy się. W tym roku spotkaliśmy się ponownie. Zainspirowany obchodami 850 - lecia, trafił do nas i powiedział, że chciałby też wnieść swój wkład w to dzieło. Okazało się, że jest stolarzem wykonującym meble stylizowane a żona sztukatorem.Może byśmy coś odnowili ? Mamy w tym wprawę. Poza pracą zawodową czwarty rok zajmujemy się renowacją rzeźb.Kiedy ponownie spotkaliśmy się, pokazali zdjęcia, obrazujące jaką pracę ostatnio wykonali. Okazało się, że gdzieś już te figury widzieliśmy. Przyciągały naszą uwagę. Podpowiedzieli, w Łeknie a są to rzeźby św. Teresy i św. Antoniego. Wówczas zaproponowaliśmy, a może odnowią nasze wierzenickie figury. Zgodzili się mimo, że już wcześniej mówiliśmy o braku funduszy na ten cel. Powiedzieli,to nic, my to zrobimy. Człowiek nie żyje tylko dla siebie, czasem warto rozejrzeć się wokół i ofiarować coś innym.Przyjechali 4 sierpnia, zabrali bardzo zniszczone figury, jednej brakowało rąk, druga miała odłupaną część twarzy. Obie prawie nie miały stóp i szereg innych uszkodzeń. Zastanawialiśmy się czy dadzą radę uporać się z tym zadaniem do 6 grudnia. Po paru dniach odpowiedzieli, że tak. W międzyczasie obejrzeli kościół patrząc na kolorystykę wnętrza. Na dwa tygodnie przed tym terminem zobaczyliśmy co już zrobili i oniemieliśmy z wrażenia. Jak nowe. Mając w pamięci ich stan zdaliśmy sobie sprawę ile trudu włożyła rodzina państwa Piaseckich ze Swarzędza, aby dokonać renowacji figur. Pani Maria, panowie Krzysztof i Adam (syn) opowiedzieli jak to się odbyło. Najpierw, po obfotografowaniu, było czyszczenie wstępne z resztek danych wymalowań. Potem żmudna, benedyktyńska wręcz, praca pana Krzysztofa polegająca na wypełnieniu za pomocą strzykawki każdej dziurki płynem trującym owady. Powtórzenie tego zabiegu i 3 tygodnie rzeźby spędziły bez dostępu powietrza, by ostatecznie zlikwidować drewnojady. Kolejnym etapem było uzupełnienie, dorobienie z drewna lipowego, brakującej pary rąk, fragmentów płaszcza jednej z figur, części stóp i loczków obu, przyklejeniu części twarzy. Większość tego robił pan Adam - snycerz. Ludowy charakter rzeźb, których twórca nie kierował się anatomią a swoim wyobrażeniem nie ułatwiał mu pracy przy odtwarzaniu rąk. Zwłaszcza ich ułożenie nastręczało dużo problemów. Ze stopami było lepiej, nieuszkodzona służyła za wzór. Każdy przyklejony element musiał odpowiednio długi czas schnąć. Następnie została przymocowana odłupana połówka twarzy i uzupełnione drobniejsze braki. Potem trzykrotne szpachlowanie i szlifowanie. Tak przygotowane rzeźby z rąk panów przeszły w ręce pani Marii. Nałożyła ona najpierw specjalny grunt, potem naniosła kolejno warstwy wstępne, końcowe i cieniowania. Po przymiarce w kościele doszły złocenia i końcowe zabezpieczenie przed wilgocią. Kiedy rozmawialiśmy w ich domu przed wyjazdem na przymiarkę, pojawiła się ciekawa kwestia. Pan Adam zapytał, dlaczego mówimy na te rzeźby aniołki, anioły powinny mieć skrzydła. Mogliśmy odpowiedzieć tylko tyle, że takie ich określenie funkcjonuje wśród parafian. Figury mają ponownie swoje miejsce w naszym kościele przydając mu blasku. A we wdzięcznej pamięci parafian pozostaną państwo Maria i Krzysztof Piaseccy wraz z synem Adamem za przywrócenie im świetności. Jeszcze raz serdeczne dziękujemy i Bóg zapłać.
Ewa i Włodzimierz Buczyńscy
Tata wróci w niedziele
O swoim dziadku wspominaLeszek Lesiczka.
Niewątpliwie znaczącą paletą barw o różnych odcieniach był mój dziadek Feliks Stoinski. Ogrodnik, działacz o niespożytej energii. Z natury choleryk tryskajacy jednak radością, humorem i dowcipem. Swoją wesołością zarażał wszystkich wokół.
Organizował tzw. majówki, zabawy pod dąbkami i potańcówki na łące przy moście. Nie odbyły się żadne dożynki bez niego. Wystawiał zespół tańczący, śpiewający i wręczał wieniec.
Prowadził grupy pielgrzymkowe do Dąbrówki Kościelnej i organizował wyjazdy do Częstochowy. W czasach stalinowskich przywoził biskupa do Wierzenicy.
Podczas kampani wrześniowej w 1939 r. pod Szlesinem został ranny. Leżącego na polu we krwi hitlerowcy tylkodlatego nie dobili, bo chcieli by polska świnia się wykrwawiła. Po południu spadł z nieba deszcz i dziadek doczołgał się do pobliskiej miejscowości. Dzięki dobrym ludziom znalazł się w Bydgoszczy, a później w Toruniu i wylądował w Forcie 15. Babcia w tym czasie z gromadką dzieci odmawiała codziennie różaniec.
Najmłodsze dziecko 3-letni Zygmunt baraszkował podczas modlitwy pod stołem i powtarzał, że tata wróci w niedzielę. Dzięki bardzo dobrej znajomości języka niemieckiego a przede wszystkim ustawicznej modlitwie do Matki Najświętszej tata wrócił w niedzielę. Odłamek z czasów II wojny światowej pozostał w jego ciele do końca życia.
Dziadek Feliks bardzo lubił, wręcz kochał pracę. Pracował od rana do wieczora. Wstawał przed godziną piątą i pełen energii i zapału rzucał się w wir pracy. Praca ogrodnika dawała mu wiele satysfakcji i radości, ale przecież nie tylko ją wykonywał. Uprawiał wspaniałe warzywa, owoce i uzupełniał jednocześnie wiedzę o wszelkie nowości z literatury ogrodniczej w języku rodzimym i niemieckim.
Nie uciekał od żadnej pracy i nie odmawiał żadnej pomocy. Pracował bardzo ciężko a w niedzielę po obiedzie szedł z żoną na spacer do Starego Sadu. Nieraz mówił, że człowiek urodził się po to, aby się radować, a jego dusza żywi się tym z czego się cieszy ... i jeszcze, że zawsze ilekroć człowiek się śmieje, przedłuża swoje życie.
Mówiąc o dziadku przytoczę słowa Paula Evdokimowa: Świat niczym żywa istota zwracał się ku niemu, mówił do niego, powierzał mu swe śpiewy i barwy, napełniał ogromną radością, odrywając go od samotności.
Po śmierci dziadka w jego szafce znalazłem kartkę ze słowami kardynała Stefana Wyszyńskiego: Radość wewnętrzna jest najgroźniejszą bronią przeciwko szatanowi, ktory jest smutny z urodzenia. We wszystkim, co zdarza się w życiu człowieka trzeba odczytać ślady miłości Boga. Wtedy do serca wkroczy radość.
Ktoś powiedział, że wspomnienia są jedynym rajem, z ktorego nie możemy zostać wypędzeni. W moich uszach odbijają się jeszcze echem słowa dziadka: ... powinniśmy chwytać każdą dostępną nam, choćby najmniejszą radość, jak człowiek stojący na skraju przepaści chwyta się osatniego źdźbła trawy.
Rabindranath Tagore mógłby dodać: Cieszymy się, że jesteśmy na tym świecie; jesteśmy z nim związani niezliczonymi nićmi, które rozciągają się od ziemi do gwiazd.
Sadząc z dziadkiem drzewa wokół kościoła w Wierzenicy czuliśmy taką więź ze światem, z ziemią a jednocześnie z gwiazdami, z niebem. Wspominajac te chwile wiem, że szczególnie praca podobnie jak miłość jest światłem dla życia, dlatego drzewo najlepiej rośnie, gdy spokojnie stoi; człowiek zaś gdy pracuje.
Dziadek dożył prawie 90 lat. Krótko przed śmiercią, a było to w maju powiedział, że tak jest pięknie wiosną na świecie,a on musi odejść. Jego stan się pogorszył podczas mojego wyjazdu do Lourdes. W dniu, w którym wróciłem dziadek był już umierający. Napił się jeszcze wody z Lourdes i zasnął i już się nie przebudził.
Ktoś przy pożegnaniu z dziadkiem powiedział, że jesteśmy jedni dla drugich pielgrzymami, ktorzy różnymi drogami zdążają na to samo spotkanie... . Natomiast można rzec, że przecież prawdziwe życie jest spotkaniem.
Odczuwam głęboko to spotkanie z kościółkiem p.w. św. Mikołaja, spotkanie z dziadkiem, spotkanie z Wierzenicą. Te spotkania nie mają końca, bo to jest moje życie.
Leszek Lesiczka
O kałużach
w alei kasztanowej między krzyżem a figurą
Jesienią zwykle wieje wiatr i pada deszcz. A więc deszcz zacinał, wiatr szarpał moim kapturem, a ja szybkim krokiem przemierzałam aleję kasztanową, by znaleźć się jak najprędzej w ciepłym domostwie. Pokłoniłam się nisko Panu Jezusowi wiszącemu na krzyżu, otulonemu szarą mgłą.
Mijając kałużę za kałużą duch mój wpadł w coraz to bardziej melancholijny i nostalgiczny nastrój.
Prawie 100-letnie kasztanowce przeglądały się ze mną w deszczowych kałużach. Drzewa umierają stojąc - pomyślałam. Czy dożyją następnej jesieni ? Są takie chore. Pradziadek Teodor Mikołajewski, który obsadzał nimi tę drogę na pewno by się zmartwił.
Dzisiaj szumią mu już inne drzewa, drzewa wierzenickiego cmentarza. O alei już chyba dawno zapomniał. A powinien przecie pamiętać, jak konno, po drzewka kasztanowe, morwowe i śliwy z prababką Józefiną jeździli aż do Trzebiesławek i Daszewic. Moja prababka Józefina z Majchrzyckich była prawą, pobożną, wykształconą na pensji hrabiny Zamoyskiej damą. Miała tylko jedną, jedyną słabość do papierosów na długim, modnym cybuchu. Prababka usunęła ząb, zapaliła lulkę. Na skutek infekcji (antybiotyków wtedy nie znano) zmarła w wieku 36 lat. Spoczęła na wierzenickim cmentarzu.
Na ostatniej stronie jej sztambucha ktoś dopisał:
Kochać i pragnąć,
tęsknić i żałować,
padać boleśnie i znów się podnosić
... oto jest życie,
a jakże dosyć.
Zbiegać za jednym klejnotem pustynię,
Iść w toń za perłą o cudu urodzie.
Ażeby po nas zostały jedynie
ślady na piasku i kręgi na wodzie.
To nie wszystko Panie Leopoldzie. Nie mogę się tak do końca z Panem zgodzić. Ten pański dekadentyzm może udzielił się mojej prababce, ale po Niej samej zostało przecież więcej: piękny dom, 100 hektarowe gospodarstwo, dwoje dzieci i zrozpaczony mąż.
Czemuż mi te oczy zaszły mgłą?
Nie, chyba tylko krople deszczu są.
Alejowe kasztanowce - niemi świadkowie niejednego ludzkiego losu szumiały nad kolejnymi żałobnymi konduktami, zmierzającymi na wierzenicki cmentarz.
Żegnały państwa Gołaskich, Kosmalów, za życia zamieszkujących ostatnie słomiane domostwo, stojące pod lasem w Dębogórze. Żegnały państwa Majchrzaków, Budników. Były świadkami ostatniej drogi Edmunda, brata mojej babci, cioci Sewerki i wuja Teofila.
Ciocia Sewerka pochodziła z Kobylnicy i nosiła złote, długie kolczyki. Edmund ożenił się wbrew woli rodziców i bez ich błogosławieństwa, a wuja Teofila pamiętam zawsze w czarnym, dostojnym kapeluszu na głowie.
A wujek Staszek Loch? Jego pasją były konie. Przybył w te strony z Gorzykowa. Były sierpniowe żniwa. Wozy drabiniaste zaprzęgnięte w koniki, załadowane snopami żyta szły utrudzone z pola. Maneż pod stodołą monotonnie kręcił kołem. Pracowałeś wujku w stodole. Spadłeś z wozu. Lekarz stwierdził zapalenie opon mózgowych. Nie było ratunku. Zostawiłeś młodą żonę, dzieci, gospodarstwo.
Potem aleją wiosenną odjechał Sławek. Pamiętacie Sławka o pięknych, w pierścioneczki kręconych włosach, kiedy był malutkim chłopcem? Boże, Miłości pełny! On był taki biedny!
Czemuż mi te oczy zaszły łzą?
Nie, to chyba tylko krople deszczu są.
Gdy 11 lat temu odprowadzałam Ciebie Tato na autobus, kasztanowa aleja prześwietlona była jasnym, letnim słońcem. Byłeś chory, a ja już nic dla Ciebie zrobić nie mogłam.
Szliśmy tak sobie pod lewą rękę, (bo prawej już nie miałeś) uśmiechając się do siebie i rozmawiając poezją. Radziłeś mi wtedy:
Miejże oczy aż do spalenia jasno otwarte
na radość życia, radość tworzenia
i że to życie jest coś warte.
I że ... Pan Bóg nas nigdy nie opuszcza,i ...bądź szczęśliwa ... Nic nie ma znaczenia, tylko miłość się liczy i ona jest wieczna.
Stojąc nad Twoim grobem słyszałam przemówienia: Odszedł prawdziwy humanista, myśliciel, erudyta, znawca filozofii, greki i łaciny, serdeczny wychowawca i rzecznik młodzieży, autor publikacji metodycznych. Miłośnik piękna i dobrych obyczajów.
Potem wyryto w kamieniu napis: dr Zygmunt Hoffa. Pomodliłam się i zapaliłam lampkę. Już nic więcej dla Ciebie nie mogłam zrobić Tatko. Z dębu na grób opadły zwiędłe, listopadowe liście i zaszeleściły pod nogami.: Nic nie ma znaczenia, tylko miłość się liczy i ona jest wieczna.
Czemuż mi te oczy zaszły łzą. Nie to chyba tylko krople deszczu są.
Ominęłam kałużę. Na końcu kasztanowej alei czekał na mnie cierpliwie, z parasolem w ręku mój kochany mąż.
A.H.S.
Relacja z uroczystych ochodów 850-lecia
Warkot wszędzie - co to będzie?
Warkot kosiarek, spalinowych wykaszarek i świecące się okna w kościele, pomimo że wieczorna msza już dawno się skończyła, to niewątpliwe znaki, że Wierzenica przygotowuje się na przyjęcie gości. Również wokół Kaplicy Karłowickiej wzmożony ruch przy kładzeniu nowego chodnika. Bez próśb każdy robił to co uważał za stosowne by przygotować się do ostatniej niedzieli sierpnia. Obiad dla wszystkich! Na początku roku, gdy ustalaliśmy z ks. Przemkiem kalendarz obchodów 850-lecia Wierzenickiej Ziemi chcieliśmy aby głównym punktem była Msza św. za ludzi tu żyjących odprawiana przez Biskupa, który jest następcą apostołów i naszym pasterzem. Na udział w niej miały postanowiliśmy zaprosić władze samorządowe i wszystkich dobrodziejów tego miejsca. Później pojawiła się śmiała myśl - obiad dla wszystkich mieszkańców. Pragnęliśmy aby wszyscy razem mogli świętować przy stole wraz z Księdzem Biskupem i panią Burmistrz.
100, 150... 300!!!
Zgodnie z zamierzeniami to ostatnia niedziela sierpnia była kulminacyjnym momentem obchodów 850 - lecia Wierzenickiej Ziemi. Jego realizacja wymagała wiedzy o ilości osób uczestniczących w uroczystościach, stąd ksiądz Przemek rozprowadzał wśród parafian zaproszenia na mszę i spotkanie przy wspólnym stole. Musieliśmy w końcu wiedzieć ile kotletów usmażyć, ile chleba skroić i ile garnków bigosu nagotować. Inni członkowie Komitetu Obchodów docierali z zaproszeniami, wydrukowanymi przez państwa Witeckich, do osób z zewnątrz. Liczyliśmy na 100 - 150 osób i tak też czyniliśmy przygotowania, i taka mniej więcej liczba osób zgłosiła się do ostatniego tygodnia. Tymczasem w tym ostatnim tygodniu liczba chętnych zaczęła rosnąć i zbliżyła się do 300. To miało być naprawdę wydarzenie!
Girlandy, girlandy, girlandy...
Wszystkich przybyłych na uroczystość witał odświętnie przystrojony kościół. Zachwyt wchodzących do świątyni budził świąteczny wystrój. Wspaniałe girlandy z liści klonu były owocem żmudnej i wielogodzinnej pracy pani Ireny Prokop z pomocą pani Urszuli Ostajewskiej. Oko cieszyła wykonana przez Agnieszkę Prokop z kwiatów i liści liczba 850. Potrzebne do ich powstania liście i materiały zebrali i dostarczyli pan Roman Prokop i Agnieszka Prokop, a pan Władysław Ostajewski zespawał druciany szkielet liczby 850. O porządek w kościele i jego otoczeniu zadbało szereg osób. Tak jak czyni to od lat pani Iwona Walent a pan Marek Giec odmalował główne drzwi wejściowe. Wykoszeniem trawy i chwastów w sąsiedztwie kościoła zajęli się panowie Kazimierz Piętka, Krzysztof i Paweł Rajewiczowie, Hubert Kupidura. Koszących przy ulicy i domach nawet trudno wymienić choć efekt ich pracy było widać. Pani Krystyna Rajewicz zebrała papiery i inne śmieci, które ujawniły się po wykoszeniu.
Lista obecności czyli kto nas zaszczycił
Uroczystej Mszy św. przewodniczył jeden z patronów honorowych obchodów ksiądz biskup Grzegorz Balcerek. Do uczestnictwa w niej Komitet Obchodów 850 - lecia zaprosił obok parafian liczne grono gości. Przede wszystkim patronów honorowych naszych obchodów. Pani burmistrz Anna Tomicka podobnie jak na inaugurację obchodów przybyła osobiście. Pozostałych patronów honorowych tym razem reprezentowali: prof. Andrzej Dubas - rektora Akademii Rolniczej im. A. Cieszkowskiego, prof. Jerzy Świdziński - prezesa Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Zaproszenie przyjęła też pani przewodnicząca Rady Miejskiej Bożena Szydłowska oraz państwo radni: Zbigniew Adamczak, Roman Bartkowiak, Marek Baumgart, Henryk Brodziszewski, Barbara Kucharska, Marcin Lis, Jerzy Majerowicz, Przemysław Małecki, Teresa Rucińska, Tadeusz Witkowski, January Zaradny, Stanisław Zaremba. Przybyli również radni Powiatu Poznańskiego Barbara Antoniewicz, Zygmunt Majchrzak oraz Ryszard Pomin. Poseł Stanisław Kalemba nie mogąc przybyć osobiście wydelegował swojego asystenta pana Krzysztofa Paszyka. Kolejną grupę gości stanowiły osoby, które wnoszą swój wkład w obchody: Aniela i Stanisław Witeccy, Dorota i Marcin Witeccy, Justyna i Tomasz Włodarscy, prof. Józef Banaszak, Leszek Lesiczka, Jerzy Grupiński, Magdalena Pocgaj, dr Andrzej Kurowski, Halina i Andrzej Tomalowie, Maria i Krzysztof Piaseccy, Daromiła Tomawska, Zbigniew Banszak, Leszek Baranowski, Tomasz Markiewicz, Artur Kaczmarek, Eugeniusz Jacek, Henryk Błachnio, Aleksandra i Ireneusz Przepiórowie, Wojciech Jędroszyk, Kazimierz Okupnik. Z grona osób pomagających parafii i reprezentujących środowisko lokalne przybyli: Andrzej Arentowski, Roman Markowski, Marek Pastwa, Teresa Rybarczyk, Marek Pawlak, Ryszard Widerowski, Ludmiła Knopik, Marcin Bajerowicz. Część zaproszonych gości przybyło wraz z rodzinami. Kilkoro innych podziękowało organizatorom informując, że różne przyczyny uniemożliwiają im przybycie.
Godzina "0" czyli 9-ta
Ksiądz Biskup był najwcześniej przybyłym gościem. Przed wierzenickimi uroczystościami odwiedził Karłowice, które zamiast czerwonym przywitały gościa nowym poz brukowym chodnikiem. (osobna relacja dalej). Interesował się postępami w pracach nad urządzaniem kaplicy oraz porządkowaniem jej otoczenia. Następnie wziął udział we Mszy św. po skończeniu której przyjechał do Wierzenicy. Tutaj w oczekiwaniu na jubileuszową mszę towarzyszyła księdzu biskupowi pani Grażyna Dominikowska. Ksiądz Przemek doglądał w tym czasie ostatnich przygotowań. Przybywających gości witali i kierowali na przeznaczone dla nich miejsca Ewa J. i Włodzimierz Buczyńscy. Przed rozpoczęciem mszy na przemian śpiewali swarzędzki chór "Akord" i pozostali zgromadzeni. Chórzyści przybyli do wierzenickiej świątyni z inicjatywy pana Henryka Brodziszewskiego.
Mądry Polak przed szkodąZgromadzonych powitał a następnie pokrótce przedstawił najważniejsze zrealizowane działania i zamierzenia do końca obchodów ksiądz proboszcz Przemysław Kompf. Podziękował wszystkim, którzy przyczyniają się do ich realizacji. Zwłaszcza samorządowcom za środki na instalacje zabezpieczające kościół. Przypomnijmy, że za 20 tys. złotych przyznanych przez Gminę został założony system antywłamaniowy i przeciwpożarowy. Dzięki temu nasz drewniany kościółek nie podzieli losu spalonej dwa miesiące temu innej drewnianej świątyni.
Akord, poezja i impresje
W trakcie mszy na organach grał organista katedry poznańskiej pan Piotr Wilkus. Obok męskich głosów chóru "Akord" rozbrzmiewał głos śpiewaczki pani Patrycji Borowskiej. Na znakomitą oprawę mszy, składały się też wiersz "Wierzenica", który recytowała autorka pani Magdalena Pocgaj i inauguracja wystawy fotograficznej "Wierzenickie impresje" Leszka Lesiczki.
Ziemia wierzenicka dana naszym praojcom przez samego Boga
W swoich słowach skierowanych do obecnych w świątyni i stojących na zewnątrz Ksiądz Biskup Grzegorz Balcerek mówił, o samym jubileuszu w kontekście chrześcijańskich korzeni tej ziemi dobrych ludzi. Ziemia Wierzenicka i miejscowość jest cząstką tej ziemi, którą z Woli Boga przed wiekami zagospodarował nasz pierwszy władca Mieszko i przez przyjęty chrzest w roku 966, wprowadził nasz Naród do Kościoła Chrystusowego i wielkiej rodziny cywilizacji europejskiej. Wierzenica rodziła się więc w promieniach łaski Bożej i "źródła wody żywej", które wytrysnęło w niedalekim Poznaniu, pierwszej chrzcielnicy Narodu. Gdy więc obchodzimy tak znamienny jubileusz Wierzenicy i Wierzonki trzeba, abyśmy w tej optyce widzieli dzisiejszą rocznicę i wszystko, co tworzy Waszą miejscowość. Ta ziemia więc w której ukształtowała się miejscowość jest darem Boga dla ludzi, którzy tu przed wiekami się osiedlili, uprawiali tę ziemię a jako ochrzczeni mieli świadomość, że przygotowują się do wzięcia w posiadanie Wiekuistej Ojczyzny w niebie. Życie, praca mieszkańców Wierzenicy splatały się z modlitwą i wierną służbą Bogu, który dziś do nas mówi tak jak mówił do miniowych pokoleń: "Nic nie dodacie do tego, co ja wam nakazuję i nic z tego nie odejmiecie zachowując nakazy waszego Pana Boga, które na was nakładam". W oparciu o Boga i Jego święte nakazy upływało życie minionych pokoleń wierzenickich tworzących tutaj kulturę materialną i duchową. Znakiem duchowej kultury i jej ośrodkiem jest ten piękny, wiekowy kościół parafialny, w którym się znajdujemy i który był i jest najświętszym miejscem na tej ziemi, szkołą cnót, strażnikiem wartości, oparciem w dniach zniewolenia Narodu. Ozdobą tej ziemi i chlubą miejscowości i mieszkańców jest wybitna, znana w świecie nauk postać filozofa Augusta Cieszkowskiego, który aczkolwiek nie jest tu urodzony, rozsławił Wierzenicę przez sam fakt, iż miał tu warsztat twórczej myśli i tutaj znalazł miejsce wiecznego spoczynku. Przydaje też blasku Wierzenicy postać znakomitego poety Zygmunta Krasińskiego. Cieszę się, że Ksiądz Proboszcz ze swoimi świeckimi współpracownikami odsłania ślady wielkich zdarzeń i uczy miłości do tej ziemi i tych, którzy tu niegdyś żyli i żyją obecnie. Umiłowani! Obchodząc jakąkolwiek rocznicę zanurzamy naszą myśl w przeszłości, ale po to, aby spojrzeć ku przyszłości. Po wierzenickiej ziemi przeszły pokolenia i rosną ciągle nowe. Zarówno te pokolenia, które minęły jak i te obecne tworzą Naród, są cząstką Narodu. I dlatego jakże ważną jest rzeczą, byśmy głęboko przejęli się słowami, które do nas - tu i teraz w I czytaniu mówi w dalszym ciągu Bóg: "Strzeżcie (nakazów) i wypełniajcie je bo są one waszą mądrością i umiejętnością w oczach narodów, które usłyszawszy o tych sprawach, powiedzą: "Z pewnością ten wielki naród to lud mądry i rozumny" (...) Drodzy Siostry i Bracia! Uszanujcie to wielkie dziedzictwo wiary, patriotyzmu i szacunku dla tej ziemi, na której żyły i wzrastały całe pokolenia i broniły tego świętego skarbu, jakże często za cenę życia. Niech to przesłanie, które do nas dziś płynie z ust Bożych zasłyszane tu w tym kościele będzie drogowskazem ku chwalebnej przyszłości Waszej miejscowości - Wierzenicy. Amen.
Jestem stąd
Po części liturgicznej mszy miały miejsce wystąpienia gości. Wystąpienie pani burmistrz Tomickiej łączyło wątki gospodarza gminy i osobiste. Mówiła między innymi; (...) za sprawą cystersów już od 1153 r. - ten kawałek naszej małej ojczyzny znalazł się w orbicie wpływów europejskich. Świadectwem tego niech będzie chociażby historia tego pięknego kościoła. Nie sposób też nie wspomnieć rodu Cieszkowskich, który tej miejscowości przyczynił tyle chwały w Polsce i Europie, a jego senior patronuje poznańskiej Akademii Rolniczej. (...) Jestem pełna podziwu dla wszystkiego co już uczyniono, dla ludzi, którzy mając tak wiele problemów potrafią choć na chwilę oderwać się od rzeczywistości, przygotowując piękne uroczystości. Również dla tych osób i instytucji spoza tej parafii, które włączyły się w ten jubileusz, czyniąc tak wiele dla tego urokliwego miejsca. Patrząc na ściany tego kościoła, oglądając zdjęcia i grafiki, nie sposób oprzeć się wspomnieniom. To wspaniałe otoczenie, będące dziś magnesem dla ludzi rozmiłowanych w tradycji, kulturze, nauce dla mnie było czymś naturalnym, oczywistym. Dopiero z upływem lat zaczęłam zdawać sobie sprawę, w jak niezwykłym miejscu dane mi było wychowywać się. (...) Podziw i szacunek dla pracy wszystkich członków komitetu organizacyjnego obchodów jubileuszowych oraz tych, którzy włączyli się w ten jubileusz - z serca serdecznie Państwu dziękuję za wszystko, co już zrobiliście. Cieszę się też, że na moje wnioski dotyczące spraw tej świątyni radni poprzedniej i obecnej kadencji podjęli uchwały o przyznaniu środków na zabezpieczenia kościoła. (...) Mieszkańców tego terenu pragnę zapewnić, że doskonale zdaję sobie sprawę z ich potrzeb. Szanowni Państwo, wierzę, że to co już zrobiliście, owocować będzie w przyszłości w sferze nie tylko duchowej ale i materialnej. Po swoim wystąpieniu wspólnie z panią przewodniczącą B. Szydłowską wręczyły księdzu proboszczowi w darze od władz gminy monstrancję.
Mała ojczyzna
Profesor Świdziński w bardzo emocjonalnych słowach kolejny raz w tej świątyni nawoływał o zachowanie i ratowanie piękna i dorobku kulturowego Wierzenickiej Ziemi. Apelował o to do władz i mieszkańców. List posła Kalemby odczytał pan Paszyk. Zwracały uwagę słowa skierowane pod adresem Komitetu Obchodów 850 - lecia Wierzenicy i Wierzonki, ale odnoszące się do całej społeczności. W związku z uroczystymi obchodami 850-lecia Wierzenicy i Wierzonki pragnę złożyć wyrazy uznania i szacunku organizatorom obchodów, osobom, które dają tym przedsięwzięciem wyraz najwyższego przywiązania do historii swej "małej ojczyzny". Upamiętniany Jubileusz pokazuje jakże przebogata jest historia tych dwóch przepięknych i malowniczych miejscowości, skłania do refleksji nad dziejami społeczności je zamieszkującymi, wreszcie nad postaciami szczególnie zasłużonymi dla rozwoju miejscowej kultury, oświaty czy architektury. Często nasza uwaga zwracana bywa na hucznie i z wielką pompą obchodzone jubileusze dużych metropolii mające z reguły charakter dalece komercyjny, które przypominać mają o tradycji i kulturze często już obcych ich mieszkańcom. Natomiast gdzieś uchodzą o wiele bardziej dostojne jubileusze takie jak dzisiejszy, przygotowywane przez całą ich społeczność wkładającą w to ogromną wspólną pracę i całe serce, którym historia nie jest obca, a tradycja wciąż pieczołowicie pielęgnowana. Wyrażam osobistą wdzięczność wszystkim mieszkańcom Wierzenicy i Wierzonki za ich oddanie i umiłowanie dla historii ziemi swoich przodków, za troskę o jej przyszłość życząc, aby kolejne lata historii budowane były w oparciu o prawdy i doświadczenia wypływające z minionych 850 lat w myśl łacińskiej paremii: "historia est magistra vitae" - historia jest nauczycielką życia. Pan Jerzy Grupiński wiceprezes Salonu Artystycznego im. Jackowskich z Pobiedzisk odczytał także i te słowa, z podobnym jak poprzednie przesłaniem. Pragniemy wyrazić nasz podziw dla zorganizowanego cyklu imprez, spotkań, z okazji 850 - lecia. Dziś, w czasach coraz głębszej unifikacji, globalizacji i braku pamięci, znaczenie, przypomnienie związku naszego czasu z Kościołem, grobami i ziemią przodków, zasługuje na najwyższe uznanie. Gratulujemy! Życzymy wytrwałości w kontynuacji działań dla dobra wierzenickiej i całej naszej narodowej społeczności.
To zdjęcie to fotomontaż!?
Po mszy było rozprowadzane specjalne wydanie "Wierzeniczeń" będące przewodnikiem po wierzenickim kościole i jego zabytkach. Pierwszy raz dzięki nieocenionym państwu Witeckim nasze pismo miało kolorowe okładki i rekordowy nakład 1000 egzemplarzy. Zdziwienie wielu osób wywołała fotografia z okładki przedstawiająca wieś i kościół od strony drogi do Mechowa. Niecodzienne, a pełne uroku ujęcie było przez niektórych brane za fotomontaż. Jak zapowiedział ksiądz proboszcz uzyskany dochód ze sprzedaży będzie przeznaczony na wotum 850 - lecia czyli krzyż lub kapliczkę przydrożną.
Czarne koty i kurczaki (pieczone)
Następnie na przykościelnym placu ponad 300 osób wspólnie z zespołem "Czarne Koty" śpiewało piosenkę o Wierzenicy. Potem zgromadzeni wokół stołów pełnych jadła, raczyli się nim. Był wspaniały bigos, różne mięsa: kurczak, kotlety mielone i schabowe, dziczyzna i kilkanaście różnych ciast. Bigos ugotowała pani Wanda Staciwa, której pomagały panie Barbara Kominkiewicz i Genowefa Springer. Mięsa, a były to setki sztuk!, piekła pani Małgorzata Jułga wraz z mamą panią Stefanią Jułga.
Baby, ach te baby
Ciasta piekły panie: Barbara Strojna, Urszula Mienkina, Eugenia Illmann, Eugenia Kupidura, Małgorzata Jułga, Henryka Wizner, Teresa Rybarczyk, Bogumiła Pawlak, Anan Pietek, Anna Mantaj, Ewa Błaszczyk, Iwona Walent, Grażyna Dominikowska, Dorota Springer. Na marginesie: w dniach poprzedzających uroczystość w sklepie słyszało się tylko "Poproszę mąkę, jaja, proszek do pieczenia " itd. A wypieki miejscowych gospodyń zawsze budzą uznanie gości. Pan Stasiu Witecki powiedział nawet, że przyjedzie ale jak będzie ta wielka baba (oczywiście drożdżowa). Życzenie zostało oczywiście spełnione przez panią Basię. Nakryciem stołów i podawaniem potraw zajmowały się: Agnieszka Prokop, Joanna Jułga, Milena Kopeć, Dominika Wesołowska, Natalia Pawlak oraz pani Halina Wojciechowska z Czerwonaka. Nad wszystkim czuwały by sprawnie wszystko przebiegało panie Barbara Strojna i Małgorzata Jułga. Stoły i ławy transportował pan Bolesław Sprada a załadowywali i wyładowywali panowie: Roman Prokop, Seweryn Szymkowiak, Marcin Prokop, Maciej Lisiecki.
Rodzinny obiad w cieniu lip
Przy posiłku w swobodnej atmosferze odbywały się spotkania i rozmowy. Każdy mógł porozmawiać z Księdzem Biskupem i panią Burmistrz. Na tę część dotarł ksiądz kanonik Stefan Rudowicz z Uzarzewa. Biskup Balcerek wielu osobom udzielił indywidualnych błogosławieństw. Były wspólne zdjęcia i zbieranie pamiątkowych autografów. Ponieważ przybyło wiele osób mieszkających lub związanych z Wierzenicą w minionym czasie dochodziło do wielu miłych spotkań po latach. Gwar i śmiechy rozbrzmiewały pod lipami. Goście wielokrotnie wyrażali uznanie dla tego w czym uczestniczyli i co zobaczyli. Dali temu wyraz także wpisami w kronice. Te bardzo miłe słowa stanowiły kolejną podziękę za trud kilkudziesięciu osób, które przygotowały poszczególne części tej uroczystości. Bardzo chcieliśmy wymienić wszystkie zaangażowane osoby, ale sami nie wierzymy zbytnio, że się to udało. Wszak wierzenicka ziemia to ziemia dobrych ludzi.
Ewa J. Buczyńska
Włodzimierz Buczyński
Maciej Dominikowski